പഴനിയിൽ നിന്ന് ചിന്നാർ വഴി

Posted: 27/04/2014 in Daily notes, Travelouge
Tags: , ,

നാട്ടുകാരും അയൽവാസികളും ലോഗ്യക്കാരും അതിലധികം അലോഹ്യക്കാരും ഉൾപ്പെട്ട അമ്പതോളം പേർക്കൊപ്പം രണ്ട് മുഴുവൻ ദിവസത്തേക്ക് കുടുംബസഹിതം ഒരു യാത്ര ഉണ്ടാവുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയിരുന്നില്ല. പക്ഷേ  പ്രധാനസംഘാടകൻ നല്ലൊരു മനുഷ്യനും അതിലധികം എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തുമായതിനാൽ ആ യാത്ര ഒഴിവാക്കാനും മനസ്സുവന്നില്ല. അങ്ങിനെ ചെറിയൊരു യാത്രാക്കുറിപ്പ് എഴുതാനുള്ള അവസരം വന്നു.

DSC00585

ബുധനാഴ്ച രാത്രി ആരംഭിക്കുന്ന യാത്രയിൽ  മൂന്നാർ, മറയൂർ, പഴനി, മലമ്പുഴ എന്നീ സ്ഥലങ്ങളിലൊക്കെ ചെന്ന് വെള്ളിയാഴ്ച രാത്രിയോടെ തിരിച്ചെത്തുന്ന പദ്ധതിയായിരുന്നു ആദ്യം ഒരുക്കിയത്. ഭക്ഷണം വഴിയിൽ വെച്ച് ഉണ്ടാക്കിക്കഴിക്കുക എന്നത് രസകരമാവുമെന്ന് തോന്നി. പക്ഷേ എല്ലാം കൂടി ഇത്ര കുറഞ്ഞ സമയത്തിനുള്ളിൽ എങ്ങനെ നടക്കുമെന്ന് മാത്രം മനസ്സിലായില്ല. രണ്ട് അവധിദിവസങ്ങൾ ചെലവഴിക്കാൻ കൂടുതൽ നല്ല വഴിയൊന്നും ഇല്ലാത്തതിനാൽ ഏത് യാത്രയ്കും അതിന്റെ രസമുണ്ടെന്ന് ഞാൻ സമാധാനിച്ചു. പക്ഷേ ബുധനാഴ്ച രാത്രി ബസ്സിൽ കയറാൻ ചെന്നപ്പോൾ യാത്രാ ഷെഡ്യൂൾ ആകെ തലതിരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ആദ്യം പഴനിയിലേയ്ക്കാണ് പോവുന്നതെന്നും.

ഇടയ്കൊരു കാര്യം. പഴനിയെപ്പറ്റിയുള്ള വിശദമായ ഒരു യാത്രാക്കുറിപ്പ് എന്റെ ഈ ബ്ലോഗ് പോസ്റ്റിൽ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഇവിടെ ഞാനധികം വലിച്ചുനീട്ടുന്നില്ല.

രാവിലെ 3.30 ഓടു കൂടിയാണ് ഞങ്ങൾ പഴനിയിലെത്തിയത്.   കുളിച്ച് വസ്ത്രം മാറാനും മറ്റുമായി ഒരു ലോഡ്ജിൽ നാലഞ്ച് മുറികൾ മൂന്നാലുമണിക്കൂർ നേരത്തേയ്ക്ക് എടുക്കേണ്ടിവന്നു.  യാത്രാംഗങ്ങളിൽ പകുതിയിലധികം സ്ത്രീകളായതിനാൽ ഒരുക്കതിന് ഒരുപാട് സമയം വേണ്ടിവന്നു.  സമയം കളയാതെ ഓരോരുത്തരായി വേഗം മലകയറ്റം തുടങ്ങി. ഭയങ്കര തെരക്കാണെന്ന് തോന്നി. മലമുകളിലാവട്ടെ വളഞ്ഞുപുളഞ്ഞ് നിൽക്കുന്ന ക്യൂ. പതിവുപോലെ നൂറു രൂപയുടെ രണ്ട് ടിക്കടെടുത്ത് ദർശനം കഴിച്ചുവന്നു. കാവടിക്കാരുടെ തിരക്ക് അസഹ്യമായിത്തോന്നി.  വിശക്കാനും തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ പ്രാതൽ താഴെ ബസ്സിനടുത്ത് തയ്യാറായിരിക്കുമെന്ന് അറിയാമെങ്കിലും മലമുകളിലെ കാന്റീനിൽ ചെന്ന് ഇഡ്ഡലിയും ചായയും കഴിച്ച് വിശപ്പടക്കി.  ചായക്കോപ്പ ഇത്തവണ അവർ ശരിക്കും ചെറുതാക്കിയിട്ടുണ്ട്. കുരങ്ങന്മാരുടെ കളികളും കാവടിക്കാരുടെ ആട്ടങ്ങളൂം നോക്കി മലമുകളിലിരിക്കുമ്പോൾ സംഘാംഗങ്ങൾ പലരും ക്യൂവിൽ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു. തിരിച്ചെറക്കം വിഞ്ച് വഴി ആവാമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. കുട്ടിക്കും അതൊരു രസികൻ അനുഭവമാവും. മൂന്നുകൊല്ലം മുമ്പ് നടന്ന യാത്ര അവൻ പറ്റേ മറന്നിരിക്കുന്നു. പത്തുരൂപയുടെ രണ്ട് ടിക്കറ്റുകളെടുത്ത് ഞങ്ങളതിൽ കയറി. കുത്തനെയുള്ള ഇറക്കം, അതും പിന്തിരിഞ്ഞ് ഇറങ്ങുന്ന ആ യാത്ര അവനു നല്ല ഇഷ്ടമായി.

തിരികെ ബസ്സിനടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ ആടുമില്ല, പൂടയുമില്ല എന്ന അവസ്ഥ.  ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കാൻ ആളെ വെച്ചിരുന്നുവെന്നൊക്കെ പറഞ്ഞുകേട്ടിരുന്നല്ലോ എന്ന് വെറുതേ വിചാരിച്ചു.  വെയിൽ ശരിക്കും ചൂടായിത്തുടങ്ങി. ബസ്സിലിരിക്കാൻ വയ്യ.  നേരത്തേ തന്നെ മടങ്ങിവന്ന ചിലരെയും കൂട്ടി അവിടെയൊക്കെ ഒന്നു ചുറ്റിക്കറങ്ങി. ടൂറിസ്റ്റ് ബസുകൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള സ്റ്റാൻഡിന്റെ സമീപമായതിനാൽ ആവണം ഈ ഭാഗത്ത് ഹോട്ടലുകളും കൂൾ ബാറുകളും അല്ലറ ചില്ലറ തെരുവുഷോപ്പിങ് അവസരങ്ങളുമാണ് നിറയെ. പൊള്ളച്ച തടിയൻ പൂരികൾ റോഡരികിലിരുന്ന് വലിയ ചീനച്ചട്ടികളിൽ ചുട്ടെടുക്കുകയാണ്. ഒരു ഇളനീരിന് വില മുപ്പതുരൂപ.  പക്ഷേ ധാരാളം വെള്ളവും കഴമ്പും ഒക്കെ ഉള്ളവയാണ് ഇളനീരുകൾ.  കേരളത്തിൽ ഏതാണ്ട് വംശനാശം വന്ന ലിംക അവിടെ കണ്ടപ്പോൾ മുൻപരിചയം കാരണം ആദ്യം തന്നെ വിലചോദിച്ചു.  മുപ്പത്തഞ്ച് രൂപയുടെ കുപ്പിക്ക് നാല്പത് രൂപ. അധിക ചാർജ് തണുപ്പിക്കുന്നതിന്റെയാണത്രെ.  ഏതെടുത്താലും പത്തുരൂപ സൈസ് കടകളിൽ ചിലർ മേഞ്ഞുനടക്കുന്നു.

ഇങ്ങനെ അലഞ്ഞുനടക്കുന്നതിന്റെ ഇടയ്ക്കാണ് ബസിന്റെ പിന്നിൽ നിന്ന് ഗ്യാസുകുറ്റിയും സ്റ്റൗവും എടുത്ത് പ്രധാനപാചകൻ ജോലി തുടങ്ങുന്നത് ഞാൻ കണ്ടത്. രാവിലത്തേയ്കുള്ള ഇഡ്ഡലിയും അനുസാരികളും തലേന്ന് തന്നെ തയ്യാറാക്കിയിട്ടുണ്ടത്രെ. ചായകൂടി ഉണ്ടാക്കിയ ശേഷം പ്രാതൽ കഴിച്ച് ഉച്ചഭക്ഷണം മറ്റെവിടെയെങ്കിലും വെച്ചാവാം തയ്യാറാക്കലെന്ന് തീരുമാനിച്ച് വണ്ടിയിലേയ്ക് എല്ലാവരും കയറുന്നതിനു മുമ്പ് നെറ്റിയിലൂടെ വിയർപ്പെത്ര ഒഴുകി,  കാളപ്പുറത്ത് വെച്ച പെരുമ്പറകളുടെ അകമ്പടികളുള്ള കാവടി സംഘങ്ങളും കുതിരവണ്ടികളും തെരുവിലൂടെ  എത്ര നീങ്ങി എന്നൊന്നും ആരും ചോദിക്കരുത്. നുള്ളിപ്പെറുക്കിയ യാത്രാസമയത്തിൽ വലിയൊരുപങ്ക് ഈ ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കൽ കാരണം നഷ്ടമാവുമെന്ന് മാത്രം ഞങ്ങൾക്ക് പെട്ടെന്ന് ബോധ്യമായി.

പഴനിയിൽ നിന്ന് മറയൂരിൽ എത്തുകയായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത ലക്ഷ്യം.

ഇതിനിടയിൽ ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്ത് കഴിക്കാനുള്ളരൊരു സ്ഥലം അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ വഴിയിൽ നിന്ന് അല്പം മാറി ഒരു അണക്കെട്ടുണ്ടെന്നും അവിടെ വെള്ളവും തണലും ഉണ്ടാവുമെന്നും ചിലർ പറഞ്ഞു. ഏഴ് കിലോമീറ്ററോളം വഴി തിരിഞ്ഞ് അമരാവതി അണക്കെട്ടിനു സമീപത്ത് ഞങ്ങളെത്തിയത് അങ്ങനെയായിരുന്നു. കടുത്ത വെയിൽ.  അണക്കെട്ടിനു മുന്നിലുള്ള കളിസ്ഥലങ്ങൾ ചുട്ടുപൊള്ളിക്കിടക്കുന്നു. പക്ഷേ സമീപത്ത് തെങ്ങിൻ തോട്ടങ്ങളും മാവിൻ തോട്ടങ്ങളും കാണാം. അതിലെല്ലാം സമൃദ്ധമായി വിളവും ഉണ്ട്.  ഒരു തോട്ടത്തിൽ കയറിയപ്പോൾ കണ്ട ഒരു അമ്മൂമ്മയോട്  ഞങ്ങൾ അവിടെ ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കട്ടേ എന്ന് ചോദിച്ചു. ഞങ്ങളെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് അവർ അഞ്ഞൂറു രൂപ വേണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടു. പേശിപ്പേശി ഒടുക്കം അവർക്ക് നൂറു രൂപ കൊടുക്കേണ്ടി വന്നു.  ആ തോട്ടത്തിന്റെ മേൽനോട്ടക്കാരിയാണെന്ന് തോന്നുന്നു. ഇടയ്ക് ഒരു തേങ്ങ വീണപ്പോഴേയ്കും ഓടിച്ചെന്നെടുത്ത് കളപ്പുരയിലേയ്ക്കിട്ടു അമ്മൂമ്മ. അവിടെ ഒരു പൈപ്പിൽ നിന്ന് ചാലിലേയ്ക് തുടർച്ചയായി വെള്ളം തുറന്നുവിട്ടിട്ടുണ്ട്. ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കാൻ ഒരുപാട് സമയമെടുത്തു. തെങ്ങിൻ‌തോട്ടത്തിൽ പായയും വിരിച്ച് കിടപ്പായി പലരും.

അമരാവതി അണ

അമരാവതി അണക്കെട്ട് ഒരു ജലവൈദ്യുത പദ്ധതിയാണ്. നൂറിലധികം പടികൾ കയറി ഞങ്ങൾ അതിന്റെ മുകളിലേയ്ക് കയറി. വെള്ളം നന്നേ കുറവാണ്.  ഭയങ്കര ശക്തിയിൽ കാറ്റു വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  അണക്കെട്ടിനു മുകളിൽ നിന്നുള്ള കാഴ്ച പതിവുപോലെ മനോഹരമാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും നാലുപാടും ഉയർന്നു നിൽക്കുന്ന മലനിരകൾ. കാറ്റത്ത് അണക്കെട്ടിലെ വെള്ളത്തിൽ ചെറിയ ചെറിയ തിരകൾ ഉയർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.  ഈ അണക്കെട്ടും പ്രദേശവും മുതലകളുടെ സംരക്ഷിതപ്രദേശങ്ങളിൽ ഒന്നാണെന്ന് പിന്നീടാണ് അറിഞ്ഞത്.  അത്ര കുറവല്ലാത്ത അളവിൽ ആളുകൾ ഇവിടേയ്ക് എത്തുന്നുണ്ട്. അണക്കെട്ടിനു മുന്നിൽ പറോട്ടയും മീൻവിഭവങ്ങളും കിട്ടുന്ന ഒരു കാന്റീനും കണ്ടു.  എം.ആർ.പി.യേക്കാൾ കൂടുതലാണ് ഇവിടെയും മിക്ക സാധനങ്ങളുടെയും വില്പനവില. കാറ്റ് കടുത്ത ശക്തിയിൽ അടിക്കുകയായിരുന്നു. ഉണങ്ങിവരണ്ട ഭൂമിയിലെ മണ്ണും പൊടിയും കലർന്ന പൊടിക്കാറ്റ്.

ഇന്ദിരാഗാന്ധി വന്യമൃഗസങ്കേതത്തിൽ കൂടി മറയൂരിലേയ്ക്ക് തുടർന്ന ഞങ്ങളുടെ യാത്ര വെറുതെയായില്ല.  ആദ്യം കണ്ടത് ഒരു ആൺമയിലിനെയാണ്. തുടർന്ന് ഒരു കാട്ടുകോഴിയെയും കണ്ടു. കുറച്ചുകൂടി പോയപ്പോൾ കാറുകൾ നിർത്തിയിട്ടിരിക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചു. ഊഹം തെറ്റിയില്ല. കാട്ടിൽ അത്ര ഉള്ളിലല്ലാതെ ഒരു കുട്ടികൾ ഒക്കെ പെടുന്ന ആനക്കൂട്ടം. കുട്ടികളടക്കം എല്ലാവർക്കും ആനയെക്കണ്ട സനന്തോഷം. ഉഷ്ണിച്ചുണങ്ങിക്കിടക്കുകയാണ് കാട്.  പക്ഷേ മെല്ലെമെല്ലെ സന്ധ്യയാവുകയാണ്. ചിന്നാറിലേയ്കുള്ള ചെക്പോസ്റ്റിനു സമീപമാവണം ബസ് കുറച്ചധികനേരം നിർത്തി. വാഹനങ്ങൾക്കു ചുറ്റും നാടൻ കുരങ്ങുകളുടെ ബഹളമാണ്. മനുഷ്യർ തമ്പടിച്ച ഇടങ്ങൾക്ക് സമീപം തന്നെ കുരങ്ങുകളും എത്തുന്നത് ഭക്ഷണലഭ്യത നോക്കിയാവണം. ഫോറസ്റ്റുകാരുടെ കൺവെട്ടത്തായതിനാൽ സുരക്ഷയും കൂടുതലായിരിക്കാം.  ചില സഹയാത്രികൽ കുരങ്ങുകൾക്ക് ബിസ്കറ്റോ മറ്റോ കൊടുത്തപ്പോൾ അവ കൂട്ടത്തോടെത്തന്നെ ബസിനു ചുറ്റും നിരന്നു. ബസ്സിനു മുകളിൽ ചാടിക്കയറിയും മറ്റും അവ ഞങ്ങളെ പേടിപ്പിച്ചു.  ചിന്നാറിൽ കൂടി യാത്ര തുടരവേ വഴിയരികിൽ എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് നാലു കാട്ടുപോത്തുകൾ.  യാത്ര രസകരമായിത്തോന്നിയത് അപ്പോൾ മുതലാണ്.  കൽമണ്ണാത്തി ?, വേലിത്തത്ത, ശരപ്പക്ഷി, നാട്ടുബുൾബുൾ, ചെമ്പൻ മുള്ളൻ കോഴി, മഞ്ഞക്കിളി മുതലായ പക്ഷികളെയും യാത്രയ്കിടയിൽ കണ്ടു.

DSC00647

എന്നാൽ മെലിഞ്ഞു നീണ്ട മറ്റൊരു തരം കുരങ്ങിനെക്കൂടി ഞാൻ അവിടെ കണ്ടു. വെൺ‌ചാരത്തിന്റെ നിറമുള്ള അവയുടെ മുഖം കറ തീർന്ന കറുപ്പായിരുന്നു. നടക്കുമ്പോൾ വാൽ മനോഹരമാം വിധം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു.  സത്യത്തിൽ ഹനുമാൻ കുരങ്ങുകളെ കാണാനായി ചിന്നാറിലും വയനാട്ടിലും പോകുന്നത് ഒരു ദയനീയതയാണ്. എന്റെ നാട്ടിൽ ഏറെയുണ്ടായിരുന്നു ഇവ. കാടുപിടിച്ച ഇടനാടൻ ചെങ്കൽക്കുന്നുകൾ. കൃഷിസ്ഥലങ്ങൾ കയ്യടക്കുന്ന കുരങ്ങുകൾ. മെല്ലെ മെല്ലെ മനുഷ്യർ നാടിന്റെ നിയന്ത്രണം കയ്യിലൊതുക്കി.  ഒറ്റപ്പെട്ട്, പരിഭ്രാന്തനായി, പിന്നിൽ ആർത്തുവിളിക്കുന്ന ജനക്കൂട്ടവുമായി നാടെങ്ങും പാഞ്ഞു നടന്ന അവശേഷിച്ച ചില ഹനുമാൻ കുരങ്ങുകൾ ഇപ്പോഴും എന്റെ കുട്ടിക്കാലത്തിന്റെ ഓർമയിൽ ബാക്കിയുണ്ട്.

Advertisements

ഇനി നിങ്ങള്‍ പറയൂ

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s